ماجرای سفر من و خدا با دوچرخه!
زندگى کردن مثل دوچرخه سوارى است. آدم نمى افتد، مگر این که دست از رکاب زدن بردارد.
اوایل، خداوند را فقط یک ناظر مى دیدم، چیزى شبیه قاضى دادگاه که همه عیب و ایرادهایم را ثبت می کند تا بعداً تک تک آنها را به رخم بکشد.
به این ترتیب، خداوند مى خواست به من بفهماند که من لایق بهشت رفتن هستم یا سزاوار جهنم. او همیشه حضور داشت، ولى نه مثل یک خدا که مثل مأموران دولتى.
ولى بعدها، این قدرت متعال را بهتر شناختم و آن هم موقعى بود که حس کردم زندگى کردن مثل دوچرخه سوارى است، آن هم دوچرخه سوارى در یک جاده ناهموار!
اما خوبیش به این بود که خدا با من همراه بود و پشت سر من رکاب مى زد.
آن روزها که من رکاب مى زدم و او کمکم مى کرد، تقریباً راه را مى دانستم، اما رکاب زدن دائمى، در جاده اى قابل پیش بینى کسلم مى کرد، چون همیشه کوتاه ترین فاصله ها را پیدا مى کردم.
یادم نمى آید کى بود که به من گفت جاهایمان را عوض کنیم، ولى هرچه بود از آن موقع به بعد، اوضاع مثل سابق نبود. خدا با من همراه بود و من پشت سر او رکاب مى زدم.
حالا دیگر زندگى کردن در کنار یک قدرت مطلق، هیجان عجیبى داشت.
او مسیرهاى دلپذیر و میانبرهاى اصلى را در کوه ها و لبه پرتگاه ها مى شناخت و از این گذشته می توانست با حداکثر سرعت براند.
او مرا در جاده هاى خطرناک و صعب العبور، اما بسیار زیبا و با شکوه به پیش مى برد، و من غرق سعادت مى شدم.
گاهى نگران مى شدم و مى پرسیدم: "دارى منو کجا مى برى"، او مى خندید و جوابم را نمى داد و من حس مى کردم دارم کم کم به او اعتماد مى کنم.
بزودى زندگى کسالت بارم را فراموش کردم و وارد دنیایى پر از ماجراهاى رنگارنگ شدم. هنگامى که مى گفتم: "دارم مى ترسم"، بر مى گشت و دستم را مى گرفت.
او مرا به آدم هایى معرفى کرد که هدایایى را به من مى دادند که به آنها نیاز داشتم.
هدایایى چون عشق، پذیرش، شفا و شادمانى. آنها به من توشه سفر مى دادند تا بتوانم به راهم ادامه بدهم. سفر ما؛ سفر من و خدا.
و ما باز رفتیم و رفتیم..
حالا هدیه ها خیلى زیاد شده بودند و خداوند گفت: "همه شان را ببخش. بار زیادى هستند. خیلى سنگین اند!"
و من همین کار را کردم و همه هدایا را به مردمى که سر راهمان قرار مى گرفتند، دادم و متوجه شدم که در بخشیدن است که دریافت مى کنم. حالا دیگر بارمان سبک شده بود.
او همه رمز و راز هاى دوچرخه سوارى را بلد بود.
او مى دانست چطور از پیچ هاى خطرناک بگذرد، از جاهاى مرتفع و پوشیده از صخره با دوچرخه بپرد و اگر لازم شد، پرواز کند...
من یاد گرفتم چشم هایم را ببندم و در عجیب ترین جاها، فقط شبیه به او رکاب بزنم.
این طورى وقتى چشم هایم باز بودند از مناظر اطراف لذت مى بردم و وقتى چشم هایم را مى بستم، نسیم خنکى صورتم را نوازش مى داد.
هر وقت در زندگى احساس مى کنم که دیگر نمى توانم ادامه بدهم، او لبخند مى زند و فقط مى گوید: "رکاب بزن...."
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
