به گزارش خبرنگار ارس تبار،عشایر دشت مغان زندگی خود را با خودکفایی مبتنی بر دامداری و کشاورزی و نیز ساده زیستی در این دشت ادامه می دهند.عشایر منطقه مغان با کمترین امکانات رفاهی و تفریحی روزگار می گذرانند. شغل مردان این منطقه دامپروری است، اما زنان بخش عمده ای از وظایف زندگی را بر عهده دارند و بار زندگی را به دوش می کشند.
با عنایت به متمایز بودن وضعیت زندگی عشایر با جوامع شهری و روستائی که منبع اصلی در آمد خانوار جامع عشایری دامداری به صورت سنتی وابسته به مراتع می باشد .این قشر زحمتکش و بی ادعا دارای قابلیتهای بالقوه و بالفعل در زمینه تولیدات دامی ، صنایع دستی و صنعت گردشگری است که در صورت ساماندهی می تواند موجب افزایش در آمد خانوارها عشایری شده و در امر ساماندهی به زندگی خانوارهای عشایری تاثیر بسزایی خواهد گذاشت .
صنایع دستی جامع عشایر مغان از نظر مواد اولیه عمدتاً وابسته به دامهای عشایر می باشند از مهمترین صنایع دستی رایج در مناطق عشایری می توان به گلیم ، جاجیم ، قالی و قالیچه در اولویت اول و در مراحل بعدی می توان به پلاس ، حصیر ، کلاه ، خورچین ، دستکش ، شال گردن و غیره اشاره نمود .
در قسمت بازیهای محلی عشایر که بیش از ۱۸۰ نوع بازی بومی محلی شناسایی شده است .مردان و زنان و کودکان عشایر عمدتا در رشته هایی همچون طناب زنی، بش داش، قیش گوتی، دارت و رشته های دیگر می توانند توانمندیهای خود را به نمایش بگذارند.
















|
امتیاز مطلب : 25
|
تعداد امتیازدهندگان : 9
|
مجموع امتیاز : 9