آدم ها با دیگران مثل خودشان رفتار می کنند.
آدم های کوچک بزرگ شدن را نمی فهمند.
پریدن را تحقیر می کنند.
رویا را نمی شناسند.
به آرزو می خندند.
هدف داشتن را بلد نیستند.
اسیر بازی شان نشو.
آن هایی که بزرگ شده اند می دانند آدم ها با همین پریدن ها و زمین خوردن هاست که پرکشیدن را یاد می گیرند.
همین هایی که غیرت دوباره بلند شدن را دارند، بالاخره به اوج می رسند
و می گویند: من همانم که روزی به گمان شما پرهای زخمی ام را مرهمی نبود.
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
